Menuet nazywany też jako „król tańców” lub „taniec królów” podobno pochodzi z tańców ludowych, od pewnego branla, niektórzy mówią o rejonach Poitou – tak podają źródła, nawet te XVII wieczne. Nazwa jego pochodzi od „pas menus” czyli „małych kroczków”. Menuet w swojej formie ma też dużo wspólnego z kurantem. Jeśli ktoś jest bardzo ciekawy dokładnej genezy i związków z branlem oraz z kurantem to Maria Drabecka w książce „tańce historyczne kurant menuet sarabanda” 1975, s. 68-70 dokładnie je analizuje. Chyba, że chcecie bym napisała artykuł na ten temat do dajcie znać.
Menuet jako taniec dworski i utwór muzyczny dworski pojawił się w 1653 r. Skąd to wiemy i dlaczego tak dokładnie? Wtedy zaprezentowano balet dworski z muzyką J.B. Lully’ego oraz prawdopodobnie ten kompozytor był autorem również pierwszych kroków tanecznych menueta. Król Ludwik XIV (który słynął m.in. z zamiłowania do tańca) zatańczył tego menueta z panią de Maitenon.
Maria Drabecka pisze „Baletmistrz Lully skomponował dla króla muzykę do nowego tańca, aby uświetnić nim występ monarchy na dworskim balu, bądź też w jednym ze swoich baletów, w których brali udział artystokratyczni wykonawcy z królem na czele, umieścił nową kompozycję taneczną – nazwał ją menuetem” (Drabecka M, 1975, s. 67). Całkiem konkretna a zarazem romantyczna scena, prawda?
Następnie menueta rozbudował Pierre Beauchamp tancerz, choreograf (Rameau twierdzi, że to dzięki Beauchamp’owi mamy 5 pozycji stóp), a kilka lat później tancerz Louis Pecour opracował menueta jako taniec dworski. Od tamtej pory menuet zawojował sale balowe.
W XVII w. menuet tańczono swobodnie, żwawo jako taniec teatralny, popisowy, pełnym „lekkiego wdzięku”. Taubert wspomina „w menuecie prowadzono ręce tak samo jak w tańcach teatralnych szybko i wysoko”. Z czasem na przełomie XVII i XVIII w menuet stał się tańcem reprezentacyjnym, niskim, powolnym, dystyngowanym, pełnym gracji z rękami trzymanymi nisko. Wtedy też wprowadzono figury (na podobieństwo kuranta figurowego) w kształcie cyfry 8, litery Z oraz S, podanie prawej ręki, lewej, obu.
W traktatach tanecznych możemy spotkać menuety na parę z typowymi figurami: oprowadzenie Pani, figura S, prezentacja lewej ręki, prawej, figura Z, choreografie bardziej pokazowe „Menuet a deux” czy „Menuet de la cour” (dla bardzo sprawnych tancerzy), a także inne choreografie na 4 osoby (np. Menuet a Quatre”), a także kontredanse z wykorzystaniem menueta np. „Menuet de la Reine” czy „menuet de chevalier”.
Ciekawostki:
Przed tańcem Rameau przypomina by mężczyzna miał już na sobie rękawiczki, gdy idzie prosić Panią do tańca, by potem ona nie musiała na niego czekać 😉
