W dawnych czasach… jak to enigmatycznie brzmi, ale prawda jest taka, że do renesansu tańczono ze stopami w miarę naturalnymi. Dopiero w XVIII wieku w traktatach tanecznych spotykamy wykręcenie stóp i opisy pozycji stóp. Na ich podstawie w XIX wieku powstały taneczne pozycje stóp, które znamy z baletu klasycznego. Jak więc wyglądały w XVIII wieku?
Pozycja pierwsza
Pięty razem, palce na zewnątrz. Rameau napisał „otwarte”, ale nie jest to takie otwarcie jak w tańcu klasycznym (balecie). Ja zwykle mówię by stopy były mniej więcej pod kątem prostym, ale jak kto może. Wykręcamy całe nogi (nie tylko stopy) od miednicy. Ryciny pierwszą pozycję pokazują tak:
Pozycja druga
Jedną nogę przesuwamy w bok, mniej więcej na szerokość bioder. Ale uwaga: starajcie się stać na całych stopach. Przeniesienie ciężaru na wewnętrzne części stóp może powodować problemy z kolanami.
Pozycja trzecia
Z pozycji pierwszej pięta jednej nogi przesuwa się lekko do przodu „miziając” 😉 tę drugą i zatrzymuje się przy kostce lub w połowie tej drugiej. Jasno opisałam? Powiedzmy, że stoimy na lewej , a prawa stopa nie zmieniając kąta otwarcia przesuwa się na skos w lewy przód cały czas dotykając piętą lewej stopy. Zatrzymuje przy kostce lub w połowie lewej stopy. I to jest trzecia pozycja. Hmmm? Łatwiej pokazać? To proszę 😉
Pozycja czwarta
Z pozycji trzeciej przesuwamy przednią nogę do przodu, nie za daleko.
Pozycja piąta
Podobnie jak trzecia, natomiast pięta przedniej nogi znajduje się przy palcach tylnej. O tak:
Uwaga: Gdy uginamy kolana, czyli wykonujemy plie np. w pierwszej pozycji – wtedy kolana powinny znajdować się nad stopami!!! Jeśli kolana będą zbyt blisko siebie, a same stopy otwarte to ból kolan murowany i możliwe kontuzje.
Ryciny pochodzą z traktatu autorstwa francuskiego mistrza Pierre Rameau przetłumaczonego na angielski przez J. Essex „The dancing master or the art of dancing” z 1728 r.
